Manevi tazminatın belirlenmesinde hakimin takdir hakkının sınırları nelerdir? Yargıtay, iş kazasından kaynaklanan manevi tazminat miktarını belirlerken hangi kriterlerin göz önünde tutulması gerektiğini belirtmektedir?

'is-kazasi-tazminat-davasi/' makalesinde de yer alan 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve sonraki yerleşik içtihatlara göre, hakim manevi tazminat miktarını belirlerken şu objektif kriterleri göz önünde bulundurmalıdır: olayın meydana geliş şekli ve ağırlığı, tarafların kusur durumu, işçinin yaşı, uğradığı sürekli iş göremezlik (maluliyet) oranı, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü. Hükmedilecek tutarın, bir yandan zarar görenin acı ve elem duygusunu bir nebze olsun giderecek bir 'manevi tatmin' sağlaması, diğer yandan da haksız zenginleşmeye yol açmayacak ve sorumlular için 'caydırıcılık' unsuru taşıyacak bir oranda olması gerekir. Hakim, bu kriterleri kararında gerekçelendirerek takdir hakkını kullanmalıdır.