TCK Madde 82(1)(a)'da düzenlenen 'tasarlayarak' öldürme nitelikli halinin unsurları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun yerleşik içtihatlarında (örneğin 2019/542 E., 2021/42 K. veya 2016/189 K. sayılı kararları) nasıl tanımlanmaktadır? 'Soğukkanlılık' ve 'planlama' teorilerinin bu tanımlamadaki yeri nedir?

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun yerleşik içtihatlarında (örneğin 2019/542 E., 2021/42 K. ve 2016/189 K. sayılı kararlarında da atıf yapılan önceki kararlar) tasarlayarak öldürme için şu unsurların bir arada bulunması gerektiği kabul edilmektedir: 1. Koşulsuz Karar Verme: Failin, bir kimsenin yaşam hakkına karşı eylemde bulunmaya sebatla ve koşulsuz olarak karar vermiş olması. 2. Makul Süre Geçmesi ve Ruhi Sükûnete Ulaşma: Suç işleme kararı ile fiilin icrası arasında, failin düşünüp planlayabileceği, ruhi sükûnete ulaşabileceği makul bir sürenin geçmesi. 3. Karardan Vazgeçmeme (Sebat ve Israr): Failin, geçen bu süreye ve ulaştığı ruhi sükûnete rağmen kararından vazgeçmeyip, sebat ve ısrarla fiilini icraya başlaması. 4. Belirlenmiş Kurgu Dahilinde İcra: Failin, gerçekleştirmeyi planladığı fiili, önceden belirlenmiş bir kurgu dâhilinde icra etmesi. Öğretideki 'soğukkanlılık' ve 'planlama' teorileri Yargıtay'ın bu tanımını etkilemiştir. 'Soğukkanlılık' teorisi, failin öldürme kararını aldıktan sonra araya zaman girmesine ve sükunete ulaşmasına rağmen bu kararından dönmemesi ve fiili işlerken heyecan duymaması unsurlarına vurgu yapar. 'Planlama' teorisi ise, suçun önceden kararlaştırılıp, suçta kullanılacak araçların seçilip temin edilmesi ve suçun nasıl işleneceğine dair bir plan yapılması anlamına gelir. Yargıtay'ın tanımı, her iki teorinin de unsurlarını birleştiren karma bir yaklaşımı yansıtmaktadır. Failin anında karar verip fiili işlemesi durumunda tasarlamadan söz edilemez. Suç işleme kararının ne zaman alındığı, eylemle arasında ne kadar süre geçtiği ve bu sürede ruhi sükûnete ulaşılıp ulaşılamadığı her somut olayda mevcut delillerle saptanmalıdır.