TCK m. 53/1'deki hak yoksunlukları, mahkûmiyetin kanuni sonucu olmasına rağmen, mahkemenin hükümde bu maddeye hiç yer vermemesi durumunda Yargıtay'ın yaklaşımı ne olmaktadır? Bu eksiklik tek başına bir bozma nedeni midir?

Yargıtay'ın yerleşik uygulamasına göre, bu eksiklik tek başına bir bozma nedeni değildir. Ceza Genel Kurulu'nun 2016/24 sayılı kararında da açıklandığı üzere, TCK m. 53/1'de düzenlenen hak yoksunlukları, kasıtlı bir suçtan dolayı verilen hapis cezasının 'mahkûmiyetin doğal (kanuni) sonucu'dur. Bu, hakimin takdirine bağlı bir durum olmayıp, kanun gereği ortaya çıkan bir sonuçtur. Bu nedenle, mahkeme hükümde TCK m. 53/1'e yer vermeyi unutsa bile, bu yoksunluklar infaz aşamasında resen (kendiliğinden) dikkate alınabilir ve uygulanabilir. Yargıtay, bu tür bir eksikliği tek başına bir bozma nedeni olarak görmemekte, genellikle 'infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır' şeklinde bir tespitle yetinmektedir (Bkz. Yargıtay 6. Ceza Dairesi-K.2021/10442; Yargıtay 13. Ceza Dairesi 2017/2853 E.). Ancak, eğer hüküm başka bir hukuka aykırılık nedeniyle bozuluyorsa, Yargıtay bu eksikliği de bir bozma nedeni olarak ekleyebilmektedir.