TCK m. 82/1-a'da düzenlenen 'tasarlayarak' kasten öldürme nitelikli halinin unsurları, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun yerleşik içtihatlarına göre nelerdir? Failin, öldürme kararını verdikten sonra, eylemi gerçekleştirmeden hemen önce maktul tarafından tekrar tahrik edilmesi durumunda tasarlama unsuru oluşur mu?

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun yerleşik içtihatlarına (örneğin, 2019/542 E. ve 2016/189 E. sayılı kararlar) göre 'tasarlama'nın oluşabilmesi için üç temel unsurun bir arada bulunması gerekir: 1) Suçu İşleme Kararı: Failin, bir kimsenin yaşam hakkına karşı eylemde bulunmaya 'sebatla ve koşulsuz olarak' karar vermiş olması. Bu kararın ani bir öfke veya hiddet anında verilmemiş olması gerekir. 2) Soğukkanlılık ve Ruhi Sükûnet: Suç işleme kararı ile fiilin icrası arasında, failin 'soğukkanlı bir şekilde düşünüp ruhi sükûnete ulaşmasına' yetecek makul bir sürenin geçmesi. Bu süre içinde failin kararından vazgeçmemiş olması gerekir. 3) Plan ve Kurgu: Failin, düşünüp planladığı fiili, önceden belirlenmiş bir kurgu dahilinde (örneğin, pusu kurma, suç aleti temin etme, hile ile olay yerine getirme) icra etmesi. Soruda belirtilen durumda, fail öldürme kararını önceden alsa bile, eylemi gerçekleştirmeden hemen önce maktul tarafından yeniden tahrik edilmesi, tasarlamanın ikinci unsuru olan 'ruhi sükûnete ulaşma' şartının gerçekleşmediğini gösterir. Yargıtay'ın yaklaşımına göre, eğer eylem, yeni ve ani bir tahrikin veya öfkenin etkisi altında işleniyorsa, önceden alınmış olan karar önemini yitirir ve eylem 'ani kast' ile işlenmiş sayılır. Bu durumda, ruhi sükûnet bozulduğu için tasarlama unsuru oluşmaz. YCGK'nın 2016/189 E. sayılı kararında da, maktulün sürekli mesaj atması karşısında ruhi sükûnete kavuşamayan sanığın eyleminde tasarlama şartlarının oluşmadığı kabul edilmiştir.