Yargıtay, TCK Madde 92'nin uygulanmasında hangi kısıtlayıcı yorumu benimsemektedir? Ekonomik sıkıntı içinde olduğunu beyan ederek böbreğini satan bir sanık hakkında, TCK m. 92'nin uygulanmasının reddedilmesinin temel gerekçeleri nelerdir?

Yargıtay, TCK m. 92'nin uygulanmasında oldukça kısıtlayıcı bir yorum benimsemekte ve organ ticaretini caydırmak amacıyla maddenin geniş yorumlanmasından kaçınmaktadır. Yargıtay 12. Ceza Dairesi'nin 2021/2355 E. ve 2015/3906 E. sayılı kararlarında belirtilen temel gerekçeler şunlardır: 1) Kişinin, ekonomik sıkıntısını hayati önem taşıyan bir organını satmak dışında 'başka bir yolla giderebilme imkanının bulunması'. 2) Kişinin ekonomik sıkıntısını bu şekilde gidermeyi tercih etmesinde 'tehlikenin ağırlığı ile konu ve kullanılan vasıta arasında orantı bulunmaması'. 3) Eylemin, hukukun genel ilkeleri gereğince 'kişinin bedeni üzerindeki tasarruf yetkisinin sınırlarının aşılması' niteliğinde olması. Bu gerekçelerle, sanığın salt ekonomik sıkıntı beyanı, TCK m. 92'nin uygulanması için yeterli görülmemekte ve genellikle mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği yönünde karar verilmektedir.