4857 sayılı İş Kanunu m. 2/6'da yer alan 'işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran' ifadesi, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulması açısından ne anlama gelmektedir? Bu kuralın ihlali ne anlama gelir?

4857 sayılı İş Kanunu m. 2/6'da yer alan bu ifade, geçerli bir asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulabilmesi için 'işin ve işyerinin özgülüğü' (münhasırlık) ilkesini ifade eder. Bu kurala göre, alt işveren, asıl işverenden aldığı iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece o asıl işverenin işyerinde ve sadece o aldığı işte çalıştırabilir. Alt işveren, aynı işçileri farklı asıl işverenlerin işyerlerinde veya aynı asıl işverenin farklı işlerinde (sözleşme konusu işin dışında) çalıştıramaz. Bu kuralın ihlal edilmesi, yani alt işveren işçilerinin farklı işyerlerinde gezici olarak çalıştırılması, kurulan ilişkinin bir 'işin bölümünün devri' (alt işverenlik) değil, asıl işverene 'işçi temini' (geçici iş ilişkisi) olduğu yönünde güçlü bir karine oluşturur. Bu durum, ilişkinin muvazaalı kabul edilmesine ve alt işveren işçilerinin başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılmasına yol açabilir. Alt İşverenlik Yönetmeliği'nin 12. maddesinde de bu husus muvazaa kriterleri arasında sayılmıştır. (Kaynak: www.zulkufarslan.av.tr/hizmet-alim-sozlesmesinin-muvazaali-olmasi/)