Yargıtay 5. Ceza Dairesi'nin E:2014/3118, K:2016/4201 sayılı kararında, Belediye Başkanı ve Hizmetler Müdür Vekili'nin eylemleri TCK m.251/1 (kasten göz yumma) yerine neden TCK m.251/2 (ihmal suretiyle imkan sağlama) kapsamında değerlendirilmiştir? Mahkemenin bu ayrımdaki hatası ne olmuştur?

Yargıtay 5. Ceza Dairesi'nin ilgili kararında, tahsildarın zimmet suçunu işlediği sabit olmakla birlikte, işlemleri denetlemekle görevli olan Belediye Başkanı ve Müdür Vekili'nin bu zimmet eylemine 'kasten göz yumduklarını' gösteren yeterli, somut ve kesin kanıt bulunmadığı belirtilmiştir. Yargıtay'a göre, sanıkların sabit olan eylemi, tahsilat ve harcama işlemlerini denetlemeyerek zimmet suçunun işlenmesine imkan sağlamaktır. Bu eylem, TCK m. 251/1'deki 'kasten göz yumma' (müşterek faillik) suçunu değil, TCK m. 251/2'deki 'denetim görevini ihmal ederek zimmet suçunun işlenmesine imkan sağlama' suçunu oluşturmaktadır. İlk derece mahkemesinin hatası, hükmün gerekçesinde eylemi TCK m. 251/2'ye uygun şekilde nitelendirmesine rağmen, sanıkların zimmet suçunu bildiklerine ve kasten göz yumduklarına dair delilleri kararda açıklamadan, çelişkili ve yetersiz gerekçelerle TCK m. 251/1 yollamasıyla (müşterek fail olarak) zimmet suçundan mahkumiyet kararı vermesidir. Yargıtay, bu nedenle hükmü bozmuştur. (Kaynak: barandogan.av.tr/blog/ceza-hukuku/tck-madde-251-denetim-gorevinin-ihmali-sucu.html)