TCK m.92'de düzenlenen 'zorunluluk hali'nin organını satan kişi için uygulanabilmesi, Yargıtay içtihatlarına göre ne tür bir 'ekonomik sıkıntı'yı gerektirir? Kişinin 'kredi borçlarını ödemek için' böbreğini satması bu kapsamda mıdır?

Yargıtay, TCK m.92'deki zorunluluk halini çok dar yorumlamakta ve her türlü ekonomik sıkıntıyı bu kapsamda kabul etmemektedir. Yargıtay içtihatlarına göre, bu maddenin uygulanabilmesi için ekonomik sıkıntının, kişinin kendisinin veya bakmakla yükümlü olduğu birinin 'hayati bir tehlikesini' başka hiçbir yolla bertaraf etme imkanının kalmadığı, son çare olarak bu yola başvurulduğu istisnai bir nitelik taşıması gerekir. Metinde atıf yapılan Yargıtay 12. Ceza Dairesi'nin K.2015/2805 sayılı kararında, sanığın 'işleri dolayısıyla bankalardan almış olduğu kredi borçlarını ödemek için' böbreğini satması, TCK m.92'nin uygulanması için yeterli görülmemiştir. Mahkeme, bu tür bir ekonomik sıkıntının, hayati bir organı satmak dışında başka yollarla giderilebileceğini ve bu eylemin 'tehlikenin ağırlığı ile kullanılan vasıta arasında orantı' ilkesine uymadığını belirterek, indirim veya cezasızlık kararı verilmesini hukuka aykırı bulmuştur.