Bir tahkim yargılamasında taraflar, HMK m. 436'da sayılan karar içeriğine ilişkin bazı unsurların (örneğin gerekçe) kararda yer almaması konusunda anlaşabilirler mi? Tarafların bu yöndeki bir anlaşması geçerli midir?

HMK'nın tahkime ilişkin hükümleri, büyük ölçüde tarafların irade serbestisine dayanır. Ancak bu serbesti mutlak değildir ve kamu düzeni ile sınırlıdır. HMK m. 436'da sayılan unsurlardan bazıları tarafların iradesine bırakılmışken (örneğin m. 436/2'de kısmi karar verme yetkisi için 'aksi kararlaştırılmadıkça' denilmiştir), bazıları kamu düzenine ilişkin ve vazgeçilmez niteliktedir. 'Kararın dayandığı hukuki sebepler ile gerekçesi' (m. 436/1-c) unsuru, adil yargılanma hakkının bir parçası olan gerekçeli karar hakkıyla doğrudan ilgilidir. Tarafların, hakem kararının 'gerekçesiz' olması yönünde yapacakları bir anlaşma, temel bir yargısal güvenceden feragat anlamına geleceği için kamu düzenine aykırı sayılır ve geçerli değildir. Böyle bir anlaşmaya rağmen hakem kurulu gerekçesiz bir karar verirse, bu karar HMK m. 439/1-ğ uyarınca 'kamu düzenine aykırılık' nedeniyle iptal edilebilir. Benzer şekilde, kararın imzalı olması, tarihi, tarafların adları gibi unsurlar da kararın kimin tarafından, ne zaman, kimler hakkında verildiğini gösteren ve vazgeçilemez nitelikteki temel unsurlardır. (Kaynak: barandogan.av.tr/blog/mevzuat/hmk-madde-436-hakem-kararinin-sekli-icerigi-ve-saklanmasi.html ve genel tahkim hukuku ilkeleri)