YCGK'nın 22.10.2002 tarihli kararı uyarınca, ilk haksız hareketin kimden geldiğinin saptanamadığı durumlarda haksız tahrik indiriminin 'asgari oranda' uygulanması gerektiği kabul edilmektedir. Bu yaklaşımı, 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesinin kapsamı açısından değerlendiriniz. Şüphenin, indirimin oranını da sanık lehine (azami oranda) yorumlamayı gerektirip gerektirmediğini tartışınız.

'Şüpheden sanık yararlanır' ilkesi, ceza muhakemesinin temel taşlarından olup, ispat edilemeyen maddi olguların sanık lehine yorumlanmasını emreder. İlk haksız hareketin kimden geldiğinin belirsiz olduğu durumda, bu fiilin sanıktan geldiği varsayılamayacağı için haksız tahrikin varlığının kabulü, bu ilkenin bir gereğidir. YCGK'nın 2002 tarihli kararındaki 'asgari oranda indirim' yaklaşımı ise, haksız tahrikin varlığını kabul etmekle birlikte, tahrikin derecesi (ağırlığı) konusunda şüphe olduğu için en lehe durumun 'hafif tahrik' olduğunu varsayar. Bu yoruma göre, ağır bir tahrikin varlığı ispat edilemediği için, ispat edilebilen en alt düzeydeki tahrik varsayımından hareketle asgari indirim uygulanır. Ancak bu yaklaşım, ilkenin daha geniş yorumlanması gerektiğini savunanlarca eleştirilmektedir. Bu eleştirel görüşe göre, madem ki bir şüphe vardır ve bu şüphe sanık lehine yorumlanacaktır, o halde tahrikin sanık için en avantajlı sonucu doğuracak şekilde 'ağır' olduğu ve dolayısıyla indirimin de 'azami oranda' uygulanması gerektiği savunulabilir. Zira tahrikin hafif olduğu da ispatlanamamıştır. Yargıtay'ın güncel uygulamasının genellikle 2002 tarihli karara paralel olarak asgari indirimi benimsemesi, şüphenin sadece kurumun varlığına ilişkin olarak lehe yorumlandığı, oranına ilişkin takdirin ise mahkemeye bırakıldığı veya en alt sınırdan uygulandığı şeklinde bir pratiği ortaya koymaktadır. Bu durum, 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesinin kapsamının ne kadar genişletileceği konusundaki doktrinal bir tartışmayı yansıtmaktadır. (Kaynak: sen.av.tr/tr/makale/ilk-haksiz-hareketin-kimden-geldiginin-belirlenemedigi-durumda-haksız-tahrik/)