5237 sayılı TCK m. 69, 'Cezaya bağlı olan veya hükümde belirtilen hak yoksunluklarının süresi ceza zamanaşımı doluncaya kadar devam eder' hükmünü amirdir. Bu hükmün, 'koşullu salıverilme' kurumuyla ilişkisini, hak yoksunluklarının ne zaman sona ereceği açısından tartışınız.

TCK m. 69'daki bu hüküm, mahkumiyetin bir sonucu olarak ortaya çıkan hak yoksunluklarının (TCK m. 53) ne kadar süreyle devam edeceğinin üst sınırını belirler. Kural olarak, hak yoksunlukları, hapis cezasının **infazının tamamlanmasıyla** sona erer. Ancak, hükümlünün firar etmesi veya başka bir nedenle cezasının infaz edilememesi ve sonuçta ceza zamanaşımına uğraması durumunda, bu hak yoksunluklarının sonsuza kadar devam etmesini önlemek için bu kural getirilmiştir. Bu hükmün **'koşullu salıverilme'** ile ilişkisi önemlidir. Koşullu salıverilme, cezanın infazının sona erdiği anlamına gelmez. Hükümlü, koşullu salıverilme süresi boyunca hala denetim altındadır ve infaz rejimi devam etmektedir. Koşullu salıverilme kararının geri alınması riski mevcuttur. Bu nedenle, bir hükümlü koşullu salıverildiğinde, cezasına bağlı olan hak yoksunlukları **devam eder.** Hak yoksunlukları, koşullu salıverme süresinin de tamamlanarak, hapis cezasının hukuken 'infaz edilmiş' sayıldığı tarihte sona erer. TCK m. 69'un buradaki rolü şudur: Eğer hükümlü, infazı tamamlayamadan (örneğin firar ederek) ceza zamanaşımı süresini doldurursa, hak yoksunlukları da en geç ceza zamanaşımı süresinin dolduğu tarihte kendiliğinden sona erer. Yani, ceza zamanaşımı süresi, hak yoksunluklarının devam edebileceği mutlak üst sınırı oluşturur. Ama normal bir infaz sürecinde hak yoksunlukları, koşullu salıverilme süresi bitip ceza infaz edilmiş sayıldığında sona erecektir.