Sahte fatura düzenleme veya kullanma suçunun (VUK m.359/b) bir 'soyut tehlike suçu' olarak kabul edilmesinin, 'vergi ziyaı'nın suçun unsuru olup olmadığı konusundaki tartışmalara etkisi nedir?

Bu suçun bir 'soyut tehlike suçu' olarak kabul edilmesi, 'vergi ziyaı'nın (yani hazinenin somut bir vergi kaybına uğramasının) suçun bir unsuru olmadığı anlamına gelir. 4369 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle, vergi ziyaı bu suçun unsuru olmaktan çıkarılmıştır. Suçun oluşması için, sahte belgenin düzenlenmesi veya kullanılması fiilinin, vergi ziyaına yol açma 'tehlikesini' yaratması yeterlidir. Yani, failin eylemi vergi idaresinin denetimini zorlaştırmaya ve vergi kaybı potansiyeli yaratmaya elverişli ise suç oluşur; fiilen bir vergi kaybı meydana gelip gelmediğine bakılmaz. Örneğin, sahte fatura kullanılarak beyanname verilmiş ancak vergi dairesi durumu fark edip tarhiyat yapmadan önce mükellef pişmanlıkla düzeltme beyannamesi vermiş olsa bile, kullanma suçu tamamlanmış sayılır. Bu düzenleme, vergi kaçakçılığıyla daha etkin mücadele etmek ve fiili zarar şartına bağlı kalmadan, tehlike yaratan eylemi en baştan cezalandırmak amacını taşır (or.av.tr/sahte-fatura-duzenleme-ve-kullanma-suclari-vergi-usul-kanunu-m-359/).