Sanığın, işlediği iddia edilen cinsel istismar suçundan beraat etmesi gerekirken, ilk derece mahkemesinin 'sübuta yönelik delillerin değerlendirilmesine ilişkin olarak CMK m. 230/1-b'ye uygun düşmeyen gerekçeyle' mahkumiyet kararı vermesi ne anlama gelir? Yargıtay bu durumda istinaf mahkemesinin kararını neden bozmuştur?

Bu ifade, ilk derece mahkemesinin mahkumiyet kararının gerekçesinin, toplanan delilleri ve bu delillerin sonuca etkisini yeterli ve ikna edici bir şekilde tartışmadığı, yani gerekçenin kanunun aradığı niteliklere sahip olmadığı anlamına gelir. CMK m. 230/1-b, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesinin gerekçede yer almasını zorunlu kılar. Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin 2017/7713 E. sayılı kararında, istinaf mahkemesinin, bu şekilde 'gerekçesiz' olan bir ilk derece mahkemesi kararını onaması, yani 'istinaf başvurusunun esastan reddine' karar vermesi, kendisinin de gerekçesiz bir karar vermiş olması sonucunu doğurur. Bu durum, CMK m. 289/1-g'deki 'hükmün gerekçeyi içermemesi' şeklindeki mutlak hukuka aykırılık halini oluşturduğu için, Yargıtay istinaf mahkemesinin kararını bozmuştur. (Kaynak: barandogan.av.tr/blog/mevzuat/cmk-madde-299-durusmali-inceleme.html)