Yargıtay, bir sanık hakkında verilen mahkumiyet kararında TCK m. 62'deki takdiri indirim nedenlerinin 'yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle' uygulanmadığını tespit ederse, bu durumu nasıl bir bozma nedeni olarak değerlendirir? Yargıtay 16. Ceza Dairesi'nin bu konudaki yaklaşımını açıklayınız.

Yargıtay, bu durumu kanuna aykırılık olarak kabul eder ve bir bozma nedeni sayar. Yargıtay 16. Ceza Dairesi'nin 2017/3523 E., 2018/562 K. sayılı kararında, sanık lehine uygulanabilecek 'cezanın failin geleceği üzerindeki etkisi' gibi yasal ve yeterli olmayan, dosya kapsamıyla uyumsuz ('suç işleme eğilimi, pişmanlık göstermemesi' gibi) gerekçelerle TCK m. 62'nin uygulanmamasının hukuka aykırı olduğuna hükmedilmiştir. Mahkemenin takdiri indirim uygulayıp uygulamama konusundaki yetkisi mutlak değildir; bu takdirin gerekçesinin Anayasa m. 141 ve CMK m. 34 uyarınca denetime elverişli, yasal, yeterli ve dosya içeriğiyle uyumlu olması gerekir. Aksi durum, keyfilik anlamına gelir ve bozma nedenidir. (Kaynak: barandogan.av.tr/blog/mevzuat/cmk-madde-299-durusmali-inceleme.html)