Bir ceza davasında, sanığın suçu işlediğine dair tek delil, başka bir sanığın soyut beyanlarıdır. Bu durumda mahkeme, hangi ceza muhakemesi ilkesi gereğince beraat kararı vermelidir?

Mahkeme, bu durumda 'şüpheden sanık yararlanır' (in dubio pro reo) ilkesi gereğince beraat kararı vermelidir (CMK m.223/2-e). Başka bir sanığın, özellikle kendisini kurtarmaya yönelik olabilecek ve yan delillerle desteklenmeyen soyut beyanları, mahkumiyet için yeterli, kesin ve inandırıcı bir delil olarak kabul edilemez. Bu durum, suçun sanık tarafından işlendiği hususunda giderilemeyen bir şüpheye yol açar. (Kaynak: sen.av.tr/tr/makale/suphe)