Bir ceza davasının karar duruşmasında sanık müdafii, iddia makamının sunduğu delillerin mahkumiyet için yeterli olmadığını, dosyada sanığın lehine ve aleyhine olan hususlarda çelişkiler ve boşluklar bulunduğunu belirterek, 'şüphe, şüphe, şüphe' diyerek bu durumun sanık lehine değerlendirilmesi gerektiğini savunmuştur. Bu savunmanın ceza muhakemesi hukukundaki temel ilkesel karşılığı nedir?

Bu savunmanın temel ilkesel karşılığı, Latincede 'in dubio pro reo' olarak ifade edilen 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesidir. Bu ilke, ceza muhakemesinin temel amaçlarından olan maddi gerçeğe ulaşma sürecinde, sanığın suçluluğu konusunda ortaya çıkan ve yargılama sonuna kadar giderilemeyen her türlü makul şüphenin, sanığın lehine yorumlanmasını zorunlu kılar. Savcılık, iddiasını şüpheye yer bırakmayacak şekilde kanıtlamakla yükümlüdür. Kanıtlayamadığı, yani şüpheyi yenemediği takdirde, mahkemenin beraat kararı vermesi gerekir. Müdafiin savunması, tam olarak bu ilkeye dayanmaktadır. (Kaynak: sen.av.tr/tr/makale/suphe)