Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 2016/2389 E. sayılı kararında, taraflar arasında sözleşme kurulmasına yönelik açılan bir davanın hukuki yarar yokluğundan reddedilmesinin temel gerekçesi nedir? Bu tür bir talep neden inşai dava olarak kabul edilmemiştir?

Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 2016/2389 E., 2017/4092 K. sayılı kararında, sözleşme kurulmasına yönelik bir davanın reddedilmesinin temel gerekçesi, Türk hukukunda geçerli olan 'sözleşme serbestliği' ilkesi ve davacının 'hukuki yararının' (HMK m. 114/1-h) bulunmamasıdır. Taraflar, kanuna aykırı olmadıkça sözleşme yapıp yapmamakta serbesttirler ve mahkeme kararıyla bir kimse sözleşme yapmaya zorlanamaz. Mahkeme, böyle bir taleple açılan davada eda davası gibi bir ifaya mahkumiyet kararı veremez. Kararda ayrıca, sözleşme kurulması talebinin, yeni bir hukuki durum yaratan veya mevcut durumu değiştiren inşai dava (HMK m. 108) türlerinden biri olarak da kabul edilemeyeceği vurgulanmıştır. Davacı, sözleşme yapılmamasından doğan bir zararı varsa, bunu tazminat davası gibi bir eda davası ile talep edebilecekken, 'sözleşme kurulsun' şeklinde bir dava açmakta hukuki yararı yoktur (barandogan.av.tr/blog/mevzuat/hmk-madde-108-insai-dava.html).