6101 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 1. maddesi, kanunların zaman bakımından uygulanmasında hangi temel ilkeyi benimsemiştir ve bu ilkeye hangi önemli istisnaları getirmiştir?

6101 sayılı Kanun'un 1. maddesi, kanunların zaman bakımından uygulanmasında temel ilke olarak **'kanunların geriye yürümezliği'** ilkesini benimsemiştir. Bu ilkeye göre, 'Türk Borçlar Kanununun yürürlüğe girdiği tarihten önceki fiil ve işlemlere, bunların hukuken bağlayıcı olup olmadıklarına ve sonuçlarına, bu fiil ve işlemler hangi kanun yürürlükte iken gerçekleşmişse, kural olarak o kanun hükümleri uygulanır.' Yani, bir sözleşme eski kanun döneminde yapılmışsa, o sözleşmenin geçerliliği ve sonuçları eski kanuna göre belirlenir. Ancak, aynı madde bu temel ilkeye önemli istisnalar getirmiştir. Bu istisnalara göre, fiil veya işlem eski kanun döneminde gerçekleşmiş olsa bile, yeni TBK'nın yürürlüğe girmesinden **sonra** bu fiil ve işlemlere ilişkin olarak gerçekleşecek; - **Temerrüt,** - **Sona erme,** - ve **Tasfiye** işlemleri, **yeni Türk Borçlar Kanunu hükümlerine tabidir**. Bu istisnalar, devam eden hukuki durumların ve sonuçların yeni kanunla düzenlenmesini amaçlar. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2018/16 E. sayılı kararı da, bu istisnaya dayanarak, eski kanun döneminde kurulmuş bir adi ortaklığın, yeni kanun döneminde yapılan tasfiyesinin, yeni TBK hükümlerine göre gerçekleştirilmesi gerektiğine karar vermiştir.