Gözlem ve Sınıflandırma Merkezleri ile Hükümlülerin Değerlendirilmesine Dair Yönetmelik m. 33/3, 'gelişim puanı Genel Müdürlük tarafından verilen eşik puanın altında kalan hükümlülerin... iyi hal kararı verilmeyeceği'ni düzenlemektedir. Bu düzenlemenin, İdare ve Gözlem Kurulu'nun takdir yetkisini nasıl etkilediğini ve 'gerekçeli karar' hakkı açısından bir sorun yaratıp yaratmayacağını analiz ediniz.

Yönetmeliğin 33/3. maddesindeki bu düzenleme, İdare ve Gözlem Kurulu'nun iyi hal konusundaki takdir yetkisini, objektif bir kritere bağlayarak önemli ölçüde sınırlandırmaktadır. Artık Kurul, bir hükümlünün gelişim puanı, Adalet Bakanlığı Ceza ve Tevkifevleri Genel Müdürlüğü tarafından belirlenen eşik puanın altında kalmışsa, o hükümlü hakkında 'iyi hal' kararı veremeyecektir. Bu, Kurul'un sübjektif kanaati ne yönde olursa olsun, puan şartı sağlanmadıkça olumlu karar vermesini engelleyen, negatif bir ön şart niteliğindedir. Bu durum, bir yandan 'otomatik iyi hal' algısını kırmayı ve iyi hali somut, ölçülebilir verilere dayandırmayı amaçlarken, diğer yandan 'gerekçeli karar' hakkı açısından bazı tartışmaları beraberinde getirebilir. Şöyle ki; eğer Kurul, bir hükümlünün iyi halli olduğuna kanaat getiriyor ancak sadece puanı yetmediği için olumsuz karar veriyorsa, kararın gerekçesi sadece 'eşik puanın altında kalması' olacaktır. Bu durum, ilk bakışta somut bir gerekçe gibi görünse de, puanlama sisteminin kendisinin ne kadar objektif ve adil olduğu, puanların nasıl verildiği gibi konuların denetimini zorlaştırabilir. Hükümlü, karara itiraz ettiğinde, İnfaz Hakimliği sadece puanın eşiğin altında olup olmadığını kontrol etmekle yetinebilir. Ancak adil bir denetim, o puanın oluşum sürecinin (verilen artı/eksi puanların) hukuka uygun olup olmadığının da incelenmesini gerektirir. Dolayısıyla düzenleme, takdir yetkisini objektifleştirirken, denetimin odağını Kurul'un kanaatinden, puanlama sisteminin işleyişine kaydırmaktadır.