Bir kimsenin, kendisini borçlu sanarak ve kendi isteğiyle borçlanmadığı bir edimi yerine getirmesi durumunda, bu ödemeyi geri isteyebilmesi için 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 78. maddesi hangi ispat şartını aramaktadır?

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 78. maddesinin birinci fıkrası, sebepsiz zenginleşmenin özel bir hali olan 'borçlanılmamış edimin ifası' durumunu düzenlemektedir. Bu hükme göre, borçlu olmadığı bir parayı veya malı kendi isteğiyle ödeyen veya veren kimsenin, bu ödemeyi geri isteyebilmesi (iade talep edebilmesi) için tek bir şeyi ispat etmesi şart koşulmuştur: 'bunu ancak, kendisini borçlu sanarak yerine getirdiğini ispat ederse geri isteyebilir.' Yani, ödemeyi yapan kişi, ödeme anında bir hata içinde olduğunu, kendisini hukuken mevcut olmayan bir borçla yükümlü zannettiğini ve bu yanılgı sonucu ödemeyi yaptığını kanıtlamak zorundadır. Eğer kişi, borçlu olmadığını bildiği halde, örneğin ahlaki bir görev veya bağışlama amacıyla ödeme yapmışsa, sonradan bu ödemeyi sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayanarak geri isteyemez. İspat yükü, ödemeyi yapan kişidedir. (Kaynak: www.zulkufarslan.av.tr_haksiz-odemenin-iadesinde-faiz/)