Metindeki Yargıtay 4. Ceza Dairesi kararına göre, göçmen kaçakçılığı suçunun manevi unsuru olan 'maddi menfaat elde etme maksadı'nın ispatlanamadığı durumlarda, sanığın hukuki durumu ne olmalıdır? Bu unsurun ispatı için aranan delil standardı nedir?

Metinde yer alan Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin 21/09/2022 tarihli ve 2021/22682 E., 2022/17494 K. sayılı kararına göre, göçmen kaçakçılığı suçunun manevi unsuru olan 'doğrudan doğruya veya dolaylı olarak maddi menfaat elde etmek maksadı'nın somut delillerle ispatlanamaması halinde, sanığın beraatine karar verilmelidir. Bu maksat, suçun kurucu unsurudur ve yokluğu halinde suç oluşmaz. Somut olayda, sanıkların 'yardım için yaptıklarına' dair savunmaları ve mağdur göçmenlerin de sanıklara para vermediklerini ve sanıkların böyle bir talebi olmadığını beyan etmeleri karşısında, Yargıtay, maddi menfaat saikinin delillerle somutlaştırılamadığını belirtmiştir. Bu durum, suçun ispatı için aranan delil standardının, 'her türlü şüpheden uzak, kesin ve cezalandırmaya yeterli delil' olması gerektiğini göstermektedir. Şüphenin varlığı halinde, ceza hukukunun temel ilkesi olan 'şüpheden sanık yararlanır' (in dubio pro reo) ilkesi uyarınca, sanığın atılı suçu işlediği kabul edilemez ve beraatine karar verilmesi gerekir. Sadece göçmenleri taşımak eylemi, maddi menfaat maksadı ispatlanamadığı sürece bu suçu oluşturmak için tek başına yeterli değildir. (Kaynak: or.av.tr_gocmen-kacakciligi-sucu-tck-m-79/)