Ceza Genel Kurulu'nun 2017/1070 E. sayılı kararında 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesi nasıl tanımlanmış ve bu ilkenin ceza mahkumiyeti üzerindeki etkisi nasıl açıklanmıştır?

Ceza Genel Kurulu'nun 2017/1070 E. sayılı kararında 'şüpheden sanık yararlanır' (in dubio pro reo) ilkesi, ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel ilkelerinden biri olarak tanımlanmıştır. Bu ilkenin özü, 'ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesi'dir. Bu ilkenin ceza mahkumiyeti üzerindeki etkisi şudur: Mahkumiyet kararı, herhangi bir ihtimale veya delillerin bir kısmına dayanıp diğer kısmını göz ardı ederek ulaşılan bir kanaate değil, 'kesin ve açık bir ispata' dayanmalıdır. Bu ispat, 'hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemelidir'. Kararda vurgulandığı gibi, 'yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir'. Bu ilke, suçun işlenip işlenmediği, sanık tarafından işlenip işlenmediği, gerçekleştiriliş şekli ve suç niteliğinin belirlenmesi gibi davanın her aşamasında ve her türlü şüpheli durumda sanık lehine uygulanır.