Uyuşturucu madde bağımlısı olan bir kişinin, madde bulmak için para temin etmek amacıyla hırsızlık yapması, TCK m. 147'de düzenlenen 'ağır ve acil bir ihtiyacı karşılama' hali olarak kabul edilebilir mi?

Bu durumun TCK m. 147 kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği oldukça tartışmalıdır ve somut olayın özelliklerine bağlıdır. - **Kabul Edilebileceği Yönündeki Argüman:** Eğer kişi, ileri derecede bir bağımlıysa ve o anda şiddetli bir yoksunluk krizi (absistans) içindeyse, bu krizin yarattığı fizyolojik ve psikolojik acıların, kişi için 'ağır ve acil' bir ihtiyacı (krizden kurtulma ihtiyacı) oluşturduğu ileri sürülebilir. Bu durumda hırsızlık, bu dayanılmaz kriz durumundan kurtulmak için işlenmiş olabilir. - **Kabul Edilemeyeceği Yönündeki Argüman (Hakim Görüş):** Genel olarak Yargıtay, bu durumu TCK m. 147 kapsamında görmez. Bunun nedeni, bağımlılığın kendisinin ve madde bulma ihtiyacının, kişinin kendi iradi ve kusurlu davranışlarının bir sonucu olmasıdır. TCK m. 147, failin kusuru olmaksızın içine düştüğü zorunluluk hallerini hedefler. Ayrıca, uyuşturucu kullanmak yasa dışı bir eylemdir ve yasa dışı bir eylemi sürdürmek için işlenen başka bir suçun, kanun tarafından himaye edilen bir 'ihtiyaç' olarak görülmesi, hukuk düzeninin kendiyle çelişmesi anlamına gelir. Bu durum daha çok, failin cezai ehliyetinin TCK m. 32 veya m. 34 kapsamında değerlendirilmesini gerektiren bir sorun olarak görülür. (Bu bilgi, metinlerdeki genel ceza hukuku ilkelerinden çıkarılabilecek bir yorumdur.)