Uluslararası bir andlaşmanın, Anayasa m. 90 uyarınca 'uygun bulma kanunu' ile onaylanması ve ardından Bakanlar Kurulu/Cumhurbaşkanı Kararı ile yürürlüğe konulması sürecinde, bu iki işlemin (kanun ve karar) hukuki fonksiyonları arasındaki fark nedir?

Bu iki işlemin hukuki fonksiyonları birbirinden farklıdır ve bir hiyerarşi içerir: 1. **Uygun Bulma Kanunu (TBMM):** Bu, yasama organının, yürütme organına (Cumhurbaşkanına) o andlaşmayı Türkiye Cumhuriyeti adına onaylama ve devleti o andlaşmayla bağlama yetkisini verdiği, bir 'izin' ve 'yetkilendirme' işlemidir. Bu kanun olmadan, yürütme organı andlaşmayı iç hukukta geçerli olacak şekilde onaylayamaz. Bu işlem, andlaşmanın iç hukuka aktarılmasının temelini oluşturur ve ona kanun gücü kazandıran sürecin ilk ve en önemli adımıdır. 2. **Onaylama ve Yürürlüğe Koyma Kararı (Cumhurbaşkanı):** Bu, yürütme organının, TBMM'den aldığı yetkiye dayanarak, andlaşmayı devlet adına 'onayladığını' ve uluslararası alanda bağlayıcılığını kabul ettiğini ilan ettiği bir 'icrai' işlemdir. Bu karar, aynı zamanda andlaşmanın iç hukukta hangi tarihten itibaren yürürlüğe gireceğini tespit eder ve Resmi Gazete'de yayımlanarak andlaşmaya aleniyet kazandırır. Özetle, TBMM kanunla 'izin verir', Cumhurbaşkanı ise bu izne dayanarak 'işlemi tamamlar ve yürürlüğe koyar'. Yürütmenin kararı, yasamanın kanununa dayanmak zorundadır. (Bkz: sen.av.tr/tr/makale/istanbul-sozlesmesinin-feshinin-hukukiligi-tartismasi)