Hırsızlık suçunda, sanığın eylemini TCK m. 147'deki 'ağır ve acil ihtiyaç' nedeniyle işlediği kabul edilirse, mahkemenin 'ceza vermekten de vazgeçilebilir' takdirini kullanmasıyla, CMK m. 223/3-b uyarınca 'ceza verilmesine yer olmadığı' kararı verilmesi arasında nasıl bir ilişki vardır?

Bu iki hüküm arasında doğrudan bir ilişki vardır. TCK m. 147, maddi ceza hukukunda bir 'şahsi cezasızlık sebebi' veya cezada indirim nedeni düzenler. CMK m. 223 ise ceza muhakemesi sonunda verilebilecek hüküm türlerini belirler. Eğer mahkeme, TCK m. 147'yi uygulayarak sanığın eyleminin niteliği gereği 'ceza vermekten vazgeçme' takdirini kullanırsa, bu takdirin muhakeme hukukundaki karşılığı, CMK m. 223/3-b'de belirtilen 'ceza verilmesine yer olmadığı' kararıdır. CMK m. 223/3-b, 'TCK’da suça ilişkin şahsî cezasızlık sebebinin varlığı' halinde bu kararın verileceğini belirtir. Dolayısıyla, TCK m. 147'deki takdir, CMK m. 223/3-b'deki hükmün maddi hukuk temelini oluşturur. Yargıtay 13. Ceza Dairesi'nin E. 2014/9942 sayılı kararında da bu ilişki vurgulanarak, TCK m. 147 uygulandığında CMK m. 223/3-b uyarınca karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir. (Bkz: Yargıtay 13. CD E. 2014/9942 K. 2014/31481)