DNA testi ile elde edilen bulguların mahkemedeki delil niteliği nedir? Hâkim, bir DNA testi sonucuyla (örneğin, babalık testinde %99.9 uyum) bağlı mıdır, yoksa bu sonucu serbestçe takdir edebilir mi?

DNA testi sonucu, HMK ve CMK uyarınca bir 'bilirkişi raporu' niteliğindedir. Bilirkişi raporları, hâkim için bir delil takdiri aracıdır ancak kural olarak hâkimi bağlayıcı değildir (HMK m. 282). Hâkim, delilleri serbestçe takdir eder (HMK m. 198). Ancak, soy bağının tespiti gibi özel ve teknik bilgiyi gerektiren konularda, DNA testinin bilimsel olarak ulaştığı kesinliğe yakın sonuçlar (%99.9 gibi) karşısında, hâkimin bu raporun aksine karar vermesi son derece zordur. Hâkimin, böylesine güçlü bir bilimsel delili, dosyadaki diğer delillerle çelişmesi veya raporda usule aykırı bir durum (örneklerin karışması, analizin hatalı yapılması vb.) tespit etmesi gibi çok haklı ve somut gerekçeler olmadan göz ardı etmesi, 'delillerin serbestçe takdiri' ilkesinin keyfi kullanılması anlamına gelir ve Yargıtay tarafından bozma sebebi sayılır. Dolayısıyla, teoride bağlayıcı olmasa da pratikte DNA testi sonuçları, özellikle soy bağı davalarında, kararın temelini oluşturan belirleyici bir delildir. (Bkz: kadimhukuk.com.tr/makale/dna-testi-nedir-nasil-yapilir/; HMK m. 282)