Bir sahtecilik davasında, ilk hüküm 'resmi belgede sahtecilik' suçundan kurulup temyiz edilmeyerek kesinleşmiş, ancak diğer sanığın temyizi üzerine 'özel belgede sahtecilik' suçundan bozulmuştur. Sirayetten faydalanan sanık hakkında bozma sonrası kurulan ve suç vasfı değişen bu yeni hükmü temyiz etme hakkının bulunmadığı yönündeki YCGK kararının (2019/613 K.) temel mantığı nedir?

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun bu karardaki temel mantığı, 'sirayet' kurumunun doğası ve 'temyiz iradesi'nin yokluğu ilkelerine dayanmaktadır. Bu mantığa göre: 1. Temyiz İradesinin Yokluğu: Sanık, hakkında verilen ilk ve daha ağır olan (resmi belgede sahtecilik) mahkumiyet hükmüne karşı yasal süresi içinde temyiz hakkını kullanmayarak, bu kararın sonuçlarına katlanma yönünde bir irade göstermiştir. Bu, kanun yoluna gitmekten vazgeçtiği anlamına gelir. 2. Sirayetin Sınırlı Niteliği: Sirayet, sanığa yeni bir temyiz hakkı tanıyan bir kurum değildir. Sadece, diğer sanığın çabasıyla elde edilen 'lehe sonucun', adaleti sağlamak amacıyla temyiz etmeyene de 'yansıtılması'dır. Sanık, bu lütuftan faydalanır, ancak bu faydalanma ona daha önce kullanmadığı bir hakkı (temyiz hakkını) yeniden vermez. 3. Hukuki Sonucun Önemsizliği: Bozma sonrası kurulan hükmün suç vasfının değişmesi veya cezasının azalması, bu temel usul ilkesini değiştirmez. Sanık, sadece bozmanın olumlu sonucundan yararlanır, ancak yargılamaya yeniden aktif bir taraf olarak katılma ve yeni hükme karşı kanun yoluna gitme hakkını elde edemez. Bu görüş, yargısal kesinliğe ve sürelere uyma zorunluluğuna öncelik vermektedir. (Kaynak: sen.av.tr/tr/makale/sirayet-uzerine-kurulan-hukmun-temyiz-edilememesi-meselesi)