TCK m. 172'de düzenlenen 'Radyasyon Yayma' suçunun dördüncü fıkrası, bu fiilin 'bir laboratuvar veya tesisin işletilmesi sırasında gerekli dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı olarak' yani taksirle işlenmesini düzenlemektedir. Bu fıkra ile TCK m. 171'de düzenlenen 'Genel Güvenliğin Taksirle Tehlikeye Sokulması' suçu arasındaki ilişki nedir? Neden kanun koyucu radyasyon yaymayı taksirli suçlar içinde ayrıca ve özel olarak düzenleme ihtiyacı duymuştur?

İki suç arasındaki ilişki, 'genel norm - özel norm' ilişkisidir. TCK m. 171, yangın, bina çökmesi gibi genel nitelikteki tehlikelerin taksirle yaratılmasını düzenleyen genel bir normdur. TCK m. 172/4 ise, bu tehlikelerden sadece bir türü olan 'radyasyon yayma' fiilinin taksirle işlenmesini düzenleyen özel bir normdur. 'Özel normun önceliği' ilkesi gereğince, bir olayda hem genel hem de özel normun şartları gerçekleşiyorsa, sadece özel norm uygulanır. Kanun koyucunun radyasyon yaymayı ayrıca ve özel olarak düzenleme ihtiyacı duymasının nedenleri şunlardır: 1) Tehlikenin Özgün Niteliği: Radyasyon, gözle görülmeyen, etkileri uzun yıllar sürebilen, genetik mutasyonlara yol açabilen ve coğrafi olarak çok geniş alanları etkileyebilen, kendine özgü ve son derece tehlikeli bir kirlilik ve tehlike türüdür. Diğer genel tehlikelerden bu yönüyle ayrılır. 2) Uluslararası Yükümlülükler: Metnin gerekçesinde de belirtildiği gibi, nükleer maddelerin kontrolü ve güvenliği, Türkiye'nin taraf olduğu uluslararası sözleşmelerden (örneğin Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Andlaşması) kaynaklanan bir yükümlülüktür. Bu özel düzenleme, bu yükümlülüklerin iç hukuka yansıtılması amacını taşır. 3) Özel Sorumluluk Alanı: Bu suç, genellikle özel bilgi ve teknoloji gerektiren 'laboratuvar veya tesis' gibi belirli yerlerde ve bu tesisleri işleten kişilerin 'dikkat ve özen yükümlülüğünü' ihlal etmesiyle işlenir. Kanun koyucu, bu özel sorumluluk alanını ve yüksek risk potansiyelini ayrıca vurgulamak istemiştir. (www.zulkufarslan.av.tr/topluma-ve-cevreye-karsi-suclar/)