İş Kanunu m. 66'da sayılan ve 'çalışma süresinden sayılan haller' nelerdir? Bu sürelerin fazla mesai hesabına etkisi nedir?

İş Kanunu m. 66'da, işçinin fiilen üretim yapmadığı ancak işverenin otoritesi altında veya işi için harcadığı bazı süreler de 'çalışma süresinden' sayılmıştır. Bu haller şunlardır: a) Madenlerde, taşocaklarında veya yeraltı/su altı işlerinde işçilerin asıl çalışma yerlerine inip çıkmaları için geçen süreler. b) İşçilerin işveren tarafından işyeri dışında başka bir yerde çalıştırılmak üzere gönderilmeleri halinde yolda geçen süreler. c) İşçinin işinde ve her an iş görmeye hazır halde bulunmakla beraber, çalıştırılmaksızın ve çıkacak işi bekleyerek boş geçirdiği süreler (hazır bekleme). d) İşçinin işveren tarafından başka bir yere gönderilmesi veya işverenle ilgili bir yerde meşgul edilmesi suretiyle asıl işini yapmaksızın geçirdiği süreler. e) Çocuk emziren kadın işçilerin çocuklarına süt vermeleri için belirtilen süreler (emzirme izni). f) İşçilerin yerleşim yerlerinden uzak işyerlerine toplu olarak götürülüp getirilmeleri sırasında yolda geçen süreler. Bu sürelerin fazla mesai hesabına etkisi şudur: Bu süreler, haftalık 45 saatlik yasal çalışma süresinin hesabına dahil edilir. Dolayısıyla, bir işçinin fiili çalışma süresi 45 saati aşmasa bile, bu maddede sayılan süreler eklendiğinde toplam süre 45 saati aşıyorsa, aşan kısım 'fazla çalışma' olarak kabul edilir ve %50 zamlı ücret ödenmesi gerekir.