Bir ceza davasında, sanığın beraatına karar verilebilecek açık bir durum varken (örneğin fiilin suç olmaktan çıkarılması), sanığın yargılama sırasında ölmesi halinde mahkeme ne tür bir karar vermelidir?

Bu durumda mahkeme, sanığın ölümü nedeniyle 'davanın düşmesine' değil, 'sanığın beraatına' karar vermelidir. Bu, CMK m. 223/9'daki 'Derhal beraat kararı verilebilecek hallerde durma, düşme veya ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilemez' hükmünün doğrudan bir sonucudur. Sanığın ölümü, CMK m. 223/8 uyarınca bir düşme sebebidir. Ancak, derhal beraat kararı verilmesi imkanı, düşme kararına göre sanık (ve mirasçıları) lehinedir, çünkü tam bir aklanma sonucunu doğurur ve lekelenmeme hakkını korur. Fiilin kanunen suç olmaktan çıkarılması, CMK m. 223/2-a uyarınca açık bir beraat nedenidir ve bu durum dosya üzerinden başkaca bir delil araştırmasına gerek kalmadan tespit edilebilir. Dolayısıyla, bu durumda beraat kararı, düşme kararına üstün gelir ve mahkeme beraat hükmü kurmakla yükümlüdür.