HMK m. 352/1-b uyarınca, bölge adliye mahkemesinin 'kararın kesin olması' nedeniyle başvuruyu reddetmesi ne anlama gelir? Yargıtay 8. Hukuk Dairesi'nin 2018/12889 E. sayılı kararı bu durumu nasıl örneklendirmiştir?

HMK m. 352/1-b uyarınca bölge adliye mahkemesinin 'kararın kesin olması' sebebiyle bir istinaf başvurusunu reddetmesi, ilk derece mahkemesi tarafından verilen kararın, kanunla belirlenen parasal değer (kesinlik sınırı) veya niteliği itibarıyla istinaf kanun yoluna kapalı olduğu anlamına gelir. Yargıtay 8. Hukuk Dairesi'nin 2018/12889 E. sayılı kararında, bu ilke temyiz aşaması için uygulanmıştır. Kararda, İcra ve İflas Kanunu'na (İİK) tabi bir uyuşmazlıkta, Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz edilebilmesi için uyuşmazlık konusu değerin İİK m. 364'te belirtilen kesinlik sınırını geçmesi gerektiği vurgulanmıştır. Somut olayda, uyuşmazlık konusu değer bu sınırı geçmediğinden, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 'temyiz kabiliyeti yoktur' denilmiştir. Yargıtay, bu durumda HMK m. 366'nın göndermesiyle uygulanması gereken HMK m. 352 uyarınca temyiz başvuru talebinin reddine karar vermiştir. Bu, hem istinaf hem de temyiz aşamasında, kanun yoluna başvurulan kararın kesinlik sınırı altında kalması halinde davanın esasına girilmeksizin usulden reddedileceğini göstermektedir.