TCK m. 212 'İçtima' başlığı altında, 'Sahte resmi veya özel belgenin bir başka suçun işlenmesi sırasında kullanılması halinde, hem sahtecilik hem de ilgili suçtan dolayı ayrı ayrı cezaya hükmolunur.' demektedir. Ancak aynı metinde yer alan 'Resmi Belgeyi Yok Etme, Bozma veya Gizleme Suçu' başlıklı yazıda, TCK m. 212'de bu suçun (TCK m. 205) başka suçlarla birlikte işlendiğinde ayrıca cezalandırılacağına dair bir hüküm olmadığı belirtilmiştir. Bu iki durum arasındaki farkın hukuki sebebi nedir? Bir suçun zimmet suçunun unsuru olarak kabul edilmesi ne anlama gelir?

İki durum arasındaki farkın hukuki sebebi, kanun koyucunun sahtecilik suçlarının içtima rejimini özel olarak düzenlemiş olması ve bu düzenlemede hangi suçların 'gerçek içtima' kuralına tabi olacağını açıkça belirtmesidir. TCK m. 212, sadece 'sahte belge kullanma' eylemini içeren sahtecilik suçları (TCK m. 204, 207) için özel bir gerçek içtima kuralı getirmiştir. Yani sahte bir belge, örneğin dolandırıcılık suçunu işlemek için kullanılırsa, fail hem sahtecilikten hem de dolandırıcılıktan ayrı ayrı cezalandırılır. Kanun koyucu, sahtecilik eyleminin yarattığı kamu güvenine yönelik tehlikeyi, diğer suçtan ayrı olarak da cezalandırmak istemiştir. Buna karşılık, TCK m. 212'de 'resmi belgeyi yok etme, bozma veya gizleme' (TCK m. 205) suçuna bir atıf yapılmamıştır. Bu, kanun koyucunun bu suçu genel içtima kurallarına (bileşik suç, fikri içtima vb.) tabi tuttuğu anlamına gelir. 'Bir suçun başka bir suçun unsuru olarak kabul edilmesi', genellikle 'bileşik suç' (TCK m. 42) durumunda ortaya çıkar. Bileşik suçta, bir suçun içinde, başka bir suçun unsurları da erimiş haldedir ve faile sadece daha ağır olan suçtan ceza verilir. Yargıtay 5. Ceza Dairesi'nin 2014/509 K. sayılı kararında olduğu gibi, bir zimmet suçunu gizlemek veya işlemek amacıyla bir yevmiye defterinin sayfasının yok edilmesi, zimmet suçunun işleniş biçiminin bir parçası, yani onun bir 'unsuru' olarak kabul edilir. Belgeyi yok etme eylemi, zimmetten ayrı ve bağımsız bir hukuki değeri korumamakta, onunla bütünleşmektedir. Bu nedenle faile sadece daha ağır cezayı gerektiren zimmet suçundan ceza verilir, ayrıca TCK m. 205'ten ceza verilmez. Bu, 'non bis in idem' (aynı fiilden dolayı iki kez yargılama ve ceza yasağı) ilkesinin de bir yansımasıdır.