Yabancı bir ülkede işlenen ve TCK m. 13 kapsamında olmayan bir suçun, TCK m. 12/4 uyarınca Türkiye'de yeniden yargılanabilmesi hangi koşula bağlanmıştır ve bu durum 'non bis in idem' (aynı fiilden dolayı iki kez yargılanmama) ilkesiyle nasıl bir ilişki içindedir?

TCK m. 12/4, 'non bis in idem' ilkesine önemli bir istisna getirmektedir. Bu fıkraya göre, bir yabancının yabancı ülkede 'Türkiye'nin zararına' işlediği ve TCK m. 12/1 kapsamına giren bir suçtan dolayı, yabancı mahkemede mahkum olmuş, beraat etmiş veya davası/cezası düşmüş olsa bile, 'Adalet Bakanının istemi üzerine' Türkiye'de yeniden yargılanması mümkündür. Bu hüküm, 'devletin korunması' (veya gerçeklik) ilkesinin bir yansımasıdır. Kanun koyucu, Türkiye Cumhuriyeti'nin menfaatlerine yönelik işlenen suçlarda, yabancı bir mahkemenin verdiği kararı nihai olarak kabul etmeme ve kendi yargı yetkisini kullanma hakkını saklı tutmuştur. Bu durum, uluslararası ceza hukukunda kabul gören 'non bis in idem' ilkesinin (bir kişinin aynı fiilden dolayı birden fazla kez yargılanamayacağı veya cezalandırılamayacağı) açık bir istisnasıdır. Bu istisnanın meşruiyeti, devletin kendi varlığını ve temel menfaatlerini koruma hakkına dayanmaktadır.