TCK m. 227/4'te düzenlenen ve fuhuş suçunun cezasını ağırlaştıran 'mağdurun çaresizliğinden yararlanma' hali ne anlama gelmektedir? Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun bu kavrama ilişkin yorumu nasıldır?

TCK m. 227/4, cebir, tehdit, hile veya 'çaresizlikten yararlanılarak' bir kimseyi fuhşa sevk etmeyi nitelikli hal olarak düzenlemiştir. Metinde atıf yapılan Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarına göre 'çaresizlikten yararlanma'; mağdurun içinde bulunduğu ve tek başına üstesinden gelemediği ekonomik, ailevi, manevi veya fiziksel bir zorluktan (örneğin yoksulluk, işsizlik, madde bağımlılığı, barınma sorunu) faydalanılarak sömürülmesi ve bu durumdan başka bir kurtuluş yolu olmadığı fikri yaratılarak fuhşa razı edilmesidir. Önemli olan, mağdurun iradesinin bu çaresizlik durumu kullanılarak sakatlanması ve failin bu durumu özellikle istismar etmesidir. Hayatını devam ettirmek, bir yerde kalmak veya iş bulmak gibi temel konularda yapacak bir şeyi olmayan kimsenin durumundan faydalanılması bu kapsamdadır. Mağdurun sadece zor durumda olması yeterli değildir; failin bu durumu bilerek ve kullanarak onu fuhşa yöneltmesi gerekir.