5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendinde düzenlenen 'kamu kurumunu aracı kılmak suretiyle dolandırıcılık' suçunun kapsamı, sanığın kendisini kamu görevlisi olarak tanıtıp sahte kimlik göstermesi durumunda nasıl yorumlanmalıdır? Yargıtay 11. Ceza Dairesi'nin 2016/11273 E., 2018/8005 K. sayılı kararında, sanığın taksicilik yapan katılana sahte subay kartı göstermesi eylemi, nitelikli dolandırıcılık kapsamında değerlendirilirken, görevli mahkemenin bu suçun delillerini takdirindeki yetkisi neden Ağır Ceza Mahkemesine ait olmuştur?
TCK m. 158/1-d, kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılığı nitelikli hal sayar. Yargıtay 11. Ceza Dairesi'nin 2016/11273 E., 2018/8005 K. sayılı kararı, sanığın taksicilik yapan katılana sahte subay kimlik kartı göstererek kendisini 'yüzbaşı' olarak tanıtması ve taksi ücretini ödemeden kaçması eylemini incelemiştir. Karar, sanığın 'kendisini kamu görevlisi olarak tanıtıp subay kimlik kartını göstermek' şeklindeki eyleminin, 'kamu kurumunu aracı kılmak suretiyle dolandırıcılık' suçunu (TCK m. 158/1-d) oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğuna hükmetmiştir. Bu durumun nedeni, 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un ilgili hükümleri gereğince, TCK'nın 158. maddesinde yer alan nitelikli dolandırıcılık suçlarına bakmakla görevli mahkemenin Ağır Ceza Mahkemesi olmasıdır. Sanığın eylemi, basit dolandırıcılık (TCK m. 157) kapsamını aşarak, kamu kurumuna (Türk Silahlı Kuvvetleri'nin) duyulan güveni istismar eden somut bir araç (sahte subay kartı) kullanıldığı için nitelikli halin unsurlarını taşıyabileceği değerlendirilmiştir. Dolayısıyla, mahkeme, yargılamaya devamla hüküm kurmak yerine, suç vasfının nitelikli dolandırıcılığa dönüşme ihtimali nedeniyle görevsizlik kararı vererek dosyayı yetkili Ağır Ceza Mahkemesine göndermesi gerekirdi. Bu, görevsizlik hallerinin kamu düzenine ilişkin olduğu ve mahkemece re'sen gözetilmesi gerektiği prensibinin bir uygulamasıdır.