Bir hırsızlık suçunun işlendiği zaman dilimi (örneğin 20.00-21.00 arası) tam olarak tespit edilemiyorsa ve bu zaman diliminin bir kısmı TCK m. 6/1-e'ye göre 'gündüz', bir kısmı ise 'gece' vaktine denk geliyorsa, mahkeme hangi vakti esas almalıdır? 'Şüpheden sanık yararlanır' ilkesinin bu konudaki rolünü Yargıtay 17. Ceza Dairesi'nin 2016/3153 E., 2018/6349 K. sayılı kararı ışığında açıklayınız.

Yargıtay 17. Ceza Dairesi'nin ilgili kararında da belirtildiği gibi, bu durumda 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesi uygulanır. Suçun TCK m. 143 uyarınca daha ağır cezayı gerektiren gece vaktinde işlendiğine dair kesin ve şüpheye yer vermeyen bir delil yoksa, suçun sanık lehine olan zaman diliminde, yani 'gündüz' vaktinde işlendiği kabul edilmelidir. Mahkemenin, suçun gece işlendiğine dair delilleri açıkça ortaya koyup tartışmadan, sadece zaman aralığının bir kısmının geceye denk gelmesinden hareketle suçu gece vakti işlenmiş sayarak TCK m. 143 veya m. 116/4 gibi ağırlaştırıcı nedenleri uygulaması hukuka aykırıdır ve bozma nedenidir. Şüphe, her zaman sanığın lehine yorumlanmak zorundadır.