Bir davada, davacının 'atiye terk' beyanına karşı davalı taraf herhangi bir beyanda bulunmamıştır. Mahkeme de bu hususu göz ardı ederek davayı esastan reddetmiştir. Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'nin 2015/487 E., 2017/3815 K. sayılı kararında bu durum nasıl değerlendirilmiştir? Mahkemenin izlemesi gereken doğru usul nedir?

Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'nin ilgili kararında belirtildiği üzere, 'atiye terk' beyanı HMK m. 123 kapsamında davanın geri alınması talebi olarak kabul edilir. Davalının bu beyana karşı sessiz kalması, 'açık rıza' olarak yorumlanamaz. Mahkemenin, HMK m. 123'ün gereğini yerine getirerek davalının açık rızasının olup olmadığını araştırması ve varılacak sonuca göre bir karar vermesi gerekirdi. Davalının beyanda bulunmaması üzerine, mahkemenin davalıya bu konuda beyanını sorması, rıza vermemesi halinde ise yargılamaya devam ederek esasa ilişkin bir karar vermesi gerekirdi. Davalının rızasını almadan, atiye terk beyanını yok sayarak veya dikkate almayarak doğrudan esastan karar vermesi usule aykırı bulunmuş ve bozma sebebi sayılmıştır.