Sanığın kendi altsoyu (çocuğu) üzerindeki velayet hakkı bakımından, TCK m. 53'te düzenlenen hak yoksunluğu güvenlik tedbirinin uygulanmasında hangi istisnalar öngörülmüştür?

TCK m. 53/1-c, kasten işlenen bir suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin sonucu olarak kişinin velayet hakkından yoksun bırakılacağını düzenler. Ancak TCK m. 53/3, bu kurala sanığın **kendi altsoyu (çocuğu)** üzerindeki velayet hakkı bakımından önemli istisnalar getirmiştir. Bu istisnalar şunlardır: 1. **Cezanın Ertelenmesi:** Eğer mahkum olunan hapis cezası ertelenmişse, sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı devam eder, yoksunluk kararı uygulanmaz. 2. **Denetimli Serbestlik:** Cezanın denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilmesi halinde de sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı kısıtlanamaz. 3. **Koşullu Salıverilme:** Hükümlünün koşullu salıverilmesi durumunda da kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerini kullanmaya devam eder. Yargıtay 7. Ceza Dairesi'nin 2019/30374 sayılı kararında da vurgulandığı gibi, mahkeme karar verirken bu ayrımı gözetmelidir. Yani, hak yoksunluğu kararını, sanığın **kendi altsoyu dışında kalanlar** için cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu için ise yukarıdaki istisnalar saklı kalmak kaydıyla vermelidir. Bu ayrım yapılmadan genel bir hak yoksunluğu kararı verilmesi hukuka aykırıdır. Bu düzenlemenin amacı, çocuğun üstün yararını korumak ve ebeveyn-çocuk ilişkisinin kopmasını önlemektir. (Güvenlik Tedbirleri Yargıtay Kararları)