Ceza yargılamasında 'suçun sübutu' kavramı ne anlama gelir? Bir suçun sübut bulduğunun kabulü için mahkemenin ulaşması gereken kanaat düzeyi nedir?

Bu soru doğrudan metinlerdeki bir tanıma dayanmamakla birlikte, Yargıtay kararlarındaki (örn: Y4.CD 2016/10423) kullanımdan yola çıkarak analiz gerektirir. 'Suçun sübutu', bir suçun sanık tarafından işlendiğinin, yargılama sonucunda toplanan delillerle sabit hale gelmesi, yani kanıtlanması anlamına gelir. Ceza yargılamasında mahkemenin bir suçun sübut bulduğuna ve sanığın mahkumiyetine karar verebilmesi için ulaşması gereken kanaat düzeyi, 'her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delillerle' suçun işlendiğinin ispatlanmasıdır. Bu ilke, 'şüpheden sanık yararlanır' (in dubio pro reo) ilkesinin bir sonucudur. Eğer sanığın suçu işlediğine dair güçlü şüphe olmakla birlikte, bu şüpheyi ortadan kaldıracak kesinlikte bir kanıt yoksa, suç sübuta ermemiş sayılır ve sanığın beraatine karar verilmesi gerekir. Sübut, fiilin sanık tarafından işlendiğinin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya konmasıdır.