TCK m. 1'de Ceza Kanunu'nun amaçları arasında 'kişi hak ve özgürlüklerini, kamu düzen ve güvenliğini, hukuk devletini, kamu sağlığını ve çevreyi, toplum barışını korumak, suç işlenmesini önlemek' sayılmıştır. Yargıtay 18. Ceza Dairesi'nin (2017/10966 K.) çevrenin kasten kirletilmesi suçuna ilişkin kararında yaptığı detaylı mevzuat analizi (Çevre Kanunu, yönetmelikler vb.), TCK m. 1'deki bu amaçların somut bir ceza davasında nasıl bir yorumlama aracı olarak kullanıldığını göstermektedir?

Yargıtay kararındaki bu detaylı analiz, TCK m. 1'deki amaçların soyut birer temenni olmadığını, ceza normlarının yorumlanmasında ve uygulanmasında somut birer rehber ve yorumlama aracı olduğunu göstermektedir. Karar, 'çevreyi koruma' amacını hayata geçirmek için TCK m. 181'deki 'ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık' unsurunun içinin nasıl doldurulacağını ortaya koymaktadır. Yargıtay, bu soyut ifadeyi yorumlarken doğrudan idare hukuku alanına girerek Çevre Kanunu ve bu kanuna dayanılarak çıkarılan yönetmeliklerdeki (Hava Kalitesinin Korunması, Sanayi Kaynaklı Hava Kirliliği vb.) somut 'emisyon sınır değerlerine' ve 'teknik usullere' atıf yapmaktadır. Bu, ceza hukukunun 'ultima ratio' (son çare) ilkesinin bir yansımasıdır; bir eylemin cezai bir haksızlık oluşturup oluşturmadığını belirlemek için, öncelikle idari düzenlemelerle getirilen kuralların ihlal edilip edilmediğine bakılmaktadır. TCK m. 1'deki 'hukuk devletini koruma' amacı da burada devreye girer; ceza normu, idari düzenlemelerle belirlenen objektif ve teknik kriterlere bağlanarak keyfi uygulamaların önüne geçilir. Böylece, TCK m. 1'deki genel amaçlar, somut bir suç tipinin unsurlarının yorumlanmasında yol gösterici bir ilke ve meşruiyet zemini olarak işlev görmektedir.