TCK m. 106/1'de, tehdidin 'kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle' yapılması daha ağır bir ceza gerektirirken, 'malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından' bahisle yapılması daha hafif bir ceza gerektirmektedir. Kanun koyucunun bu ayrımı yapmasının temelinde korunan hukuki değerler açısından nasıl bir önceliklendirme yatmaktadır?

Kanun koyucunun bu ayrımı yapmasının temelinde, ceza hukukunun en temel ilkelerinden biri olan 'korunan hukuki değerler arasındaki hiyerarşi' yatmaktadır. Ceza hukuku, toplumsal yaşam için vazgeçilmez olan hukuki değerleri korur, ancak tüm bu değerler eşit önemde değildir. Bu hiyerarşinin en tepesinde, kişinin varlığıyla doğrudan ilgili olan, devredilemez ve vazgeçilemez temel haklar yer alır. TCK m. 106'daki ayrım bu hiyerarşiyi yansıtır: 1) **Kişi Varlığına İlişkin Değerler:** Hayat hakkı, vücut dokunulmazlığı ve cinsel dokunulmazlık, bir insanın en temel, en vazgeçilmez varlık değerleridir. Bu değerlere yönelik bir tehdit, kişinin varoluşsal bir korku ve endişe yaşamasına neden olur. Bu nedenle kanun koyucu, bu değerleri daha üstün görmüş ve bu değerlere yönelik tehdidi suçun temel ve daha ağır cezalandırılan şekli olarak düzenlemiş, takibini de re'sen yapmıştır. 2) **Malvarlığı Değerleri:** Malvarlığı, kişinin yaşamını sürdürmesi için önemli olmakla birlikte, hayat ve vücut bütünlüğü gibi temel varlık değerlerinden sonra gelir. Malvarlığına yönelik bir tehdit de kişiyi endişelendirse de, yarattığı korkunun derecesi genellikle kişi varlığına yönelik bir tehditten daha azdır. Bu nedenle kanun koyucu, bu tür tehdidi daha hafif bir yaptırıma (hapis veya adli para cezası seçeneği) tabi tutmuş ve takibini mağdurun şikayetine bağlayarak, uyuşmazlığın tarafların iradesiyle çözülmesine olanak tanımıştır. Bu ayrım, korunan hukuki değerin önemine göre cezanın derecelendirilmesi (orantılılık) ilkesinin bir yansımasıdır.