CMK m. 134 uyarınca bir bilişim cihazına elkoyma işlemi sırasında, sistemdeki bütün verilerin 'yedeklemesi' yapılır ve bu yedekten bir kopya şüpheliye veya vekiline verilir. Bu hükmün temel amacı nedir? Adli makamın, yedek kopyayı vermemesi durumunda, bu durumdan elde edilen dijital delillerin hukuki geçerliliği nasıl etkilenir?

CMK m. 134/3 ve 4'te düzenlenen yedekleme yapılması ve bir kopyasının şüpheli/vekile verilmesi kuralının temel amacı, dijital delillerin bütünlüğünü, orijinalliğini ve güvenilirliğini sağlamak ve savunma hakkını güvence altına almaktır. Bu kural şu amaçlara hizmet eder: 1) **Delil Güvenliği ve Sahtelik İddialarının Önlenmesi:** Şüpheliye veya vekiline, elkoyma anındaki verilerin 'imajı' denilen bir kopyasının verilmesiyle, sonradan kolluk veya bilirkişi tarafından yapılacak incelemelerde bu verilere ekleme yapıldığı, silindiği veya değiştirildiği (tahrif edildiği) yönündeki iddiaların önüne geçilmesi hedeflenir. Savunma makamı, kendi elindeki kopya ile mahkemeye sunulan delilleri karşılaştırarak delilin orijinalliğini denetleyebilir. 2) **Silahların Eşitliği ve Savunma Hakkı:** Şüphelinin, aleyhindeki en önemli delillerden biri olan dijital materyalin içeriğini bilmesi, incelemesi ve buna karşı savunmasını hazırlayabilmesi için delilin bir kopyasına sahip olması, silahların eşitliği ilkesinin bir gereğidir. Adli makamın yedek kopyayı vermemesi, CMK m. 134'ün emredici hükmünün ihlalidir. Bu durum, elde edilen dijital delillerin 'hukuka aykırı delil' (CMK m. 217/2) olarak kabul edilmesine yol açabilir. Yargıtay'ın yerleşik içtihatları, CMK m. 134'teki usuli güvencelere (hakim kararı, imaj alma, kopya verme) uyulmamasını mutlak bir hukuka aykırılık ve delillerin hükme esas alınamaması sebebi olarak görmektedir. Dolayısıyla, kopya verilmemesi, o dijital materyalden elde edilen tüm delillerin geçersiz sayılması sonucunu doğurur.